அருணாசலேஸ்வரர் கோயில் வரலாறும் புராணமும்

ஜோதிப் பிழம்பு

அருணாசலத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற புராணம் லிங்கோத்பவர் கதை. படைப்புக் கடவுள் பிரம்மனும் காக்கும் கடவுள் திருமாலும் தங்களுள் யார் பெரியவர் என்று வாதிட்டனர். அப்போது அவர்களுக்கு நடுவே அடியும் முடியும் காண முடியாத அளவு பெரிய ஜோதிப் பிழம்பு தோன்றியது. அதன் முடிவைக் கண்டவரே பெரியவர் என இருவரும் ஒப்புக்கொண்டனர்.

திருமால் வராகமாக மாறி பூமியைத் தோண்டிச் சென்றார்; பிரம்மன் அன்னமாகி மேலே பறந்தார். நெடுங்காலம் தேடியும் அடியைக் காணாத திருமால் நேர்மையாகத் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டார். பிரம்மனோ மேலிருந்து விழுந்துகொண்டிருந்த தாழம்பூவைக் கண்டு, முடியைக் கண்டதாகப் பொய்ச்சாட்சி சொல்லுமாறு அதை ஒப்புக்கொள்ள வைத்தார். அப்போது சிவபெருமான் ஜோதியிலிருந்து தோன்றி, நேர்மைக்காகத் திருமாலை ஆசீர்வதித்து, பிரம்மனின் பொய்யைக் கண்டித்தார். பொய்ச்சாட்சி சொன்னதால் தாழம்பூ சிவ வழிபாட்டில் இடம் பெறுவதில்லை என்பது மரபு.

அந்த ஜோதியைக் காண இயலாத தேவர்கள், சாந்தமான வடிவம் கொள்ளுமாறு வேண்டினர். சிவபெருமான் அருணாசல மலையாக நின்றார். ஒவ்வொரு ஆண்டும் கார்த்திகை தீபத்தன்று மலை உச்சியில் ஏற்றப்படும் மகா தீபம் அந்தத் தருணத்தை நினைவூட்டுகிறது; மலை மீண்டும் சில நாட்கள் ஜோதித் தூணாகிறது.

பார்வதியும் அர்த்தநாரீஸ்வரரும்

இன்னொரு புராணம் பார்வதியைப் பற்றியது. கயிலையில் விளையாட்டாகப் பார்வதி சிவபெருமானின் கண்களை மூட, அக்கணமே அண்டமெல்லாம் இருளில் மூழ்கியது. அதற்குப் பரிகாரமாகப் பூமியில் தவம் செய்தார். அருணாசலத்தில் அந்தத் தவம் நிறைவுற்றது: மலை மீது அக்னியாகக் காட்சி தந்த சிவபெருமான் பார்வதியைத் தம் இடப்பாகத்தில் ஏற்று அர்த்தநாரீஸ்வரர் ஆனார்.

இதனால்தான் அர்த்தநாரீஸ்வரர் உற்சவத் திருமேனி ஆண்டுக்கு ஒருமுறை, கார்த்திகை தீப மாலையில் மகா தீபம் ஏற்றப்படுவதற்குச் சற்று முன் மட்டுமே எழுந்தருள்கிறது.

நினைக்க முக்தி தரும் தலம்

“திருவாரூரில் பிறக்க முக்தி, சிதம்பரத்தைத் தரிசிக்க முக்தி, காசியில் இறக்க முக்தி, அருணாசலத்தை நினைக்க முக்தி” என்பது தமிழ்ச் சைவ மரபு. மலையை நினைத்தாலே போதும் என்ற இந்த நம்பிக்கை ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அடியார்களையும் கவிஞர்களையும் துறவிகளையும் இங்கு ஈர்த்து வருகிறது.

அருளாளர்களும் கவிஞர்களும்

7ஆம் நூற்றாண்டில் திருநாவுக்கரசரும் (அப்பர்) திருஞானசம்பந்தரும் தேவாரப் பதிகங்களில் அண்ணாமலையைப் பாடியுள்ளனர். எனவே இது தேவாரம் பாடல் பெற்ற 275 சிவத்தலங்களுள் ஒன்று.

மார்கழி மாதத்தில் தமிழ்நாடெங்கும் இன்றும் பாடப்படும் திருவெம்பாவையை மாணிக்கவாசகர் திருவண்ணாமலையில் தங்கியிருந்தபோது இயற்றினார் என்பது மரபு.

15ஆம் நூற்றாண்டில் திருவண்ணாமலையில் பிறந்த அருணகிரிநாதர் முருகன் மீது திருப்புகழ் பாடினார். கோயில் கோபுரம் ஒன்றிலிருந்து விழுந்த அவரை முருகன் காப்பாற்றினார் என்பது புராணம். தூணிலிருந்து முருகன் தோன்றிய கம்பத்து இளையனார் சன்னதியும், கிளி கோபுரமும் அவரது வரலாற்றுடன் தொடர்புடையவை.

நூற்றாண்டுகளாகக் கட்டியவர்கள்

கோயில் ஒரே காலத்தில் உருவாகவில்லை. ஒவ்வொரு அரச மரபும் பழைய கருவைச் சுற்றி ஒரு புதிய மதில், மண்டபங்கள், கோபுரங்களைச் சேர்த்தது. அதனால்தான் கருவறையிலிருந்து வெளியே செல்லச் செல்ல கோபுரங்கள் உயர்கின்றன.

• சோழர் (9–13ஆம் நூற்றாண்டு): மிகப் பழைய கற்கட்டுமானங்களும் பல கல்வெட்டுகளும் சோழர் காலத்தவை; நிலம், விளக்கு, பொன் ஆகியவற்றைக் கோயிலுக்கு அளித்ததை அவை பதிவு செய்கின்றன.
• ஹொய்சளர் (14ஆம் நூற்றாண்டு): ஹொய்சள மன்னன் மூன்றாம் வீர வல்லாளன் திருவண்ணாமலையைத் தன் தலைநகரங்களுள் ஒன்றாக்கினான்; உள் கோபுரங்களுள் ஒன்றான வல்லாள மகாராஜா கோபுரம் அவன் பெயரைத் தாங்குகிறது.
• விஜயநகரம் (15–16ஆம் நூற்றாண்டு): குறிப்பாகக் கிருஷ்ணதேவராயர் காலத்தில் ஆயிரங்கால் மண்டபம், கிழக்குப் பெரும் கோபுரத்தின் தொடக்கம் உள்ளிட்ட பெரும் திருப்பணிகள் நடந்தன.
• தஞ்சை நாயக்கர் (16–17ஆம் நூற்றாண்டு): வெளி வளாகத்தின் பெரும்பகுதியை நாயக்கர்கள் நிறைவு செய்து விரிவுபடுத்தினர். சுமார் 66 மீ (217 அடி) உயரமுள்ள 11 நிலை கிழக்கு ராஜகோபுரம் சேவப்ப நாயக்கரால் நிறைவு செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

18ஆம் நூற்றாண்டில் கர்நாடகப் போர்களின்போது திருவண்ணாமலை பலமுறை கைமாறியது. கோயில் அவற்றைத் தாண்டி நிலைத்தது; 19, 20ஆம் நூற்றாண்டுகளில் அடியார்களும் அறக்கட்டளைகளும் திருப்பணிகளுக்கு உதவினர். வடக்குக் கோபுரம், அதைக் கட்டி முடிக்க நிதி திரட்டிய பெண் துறவி அம்மணி அம்மாள் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது.

இன்று கோயில் தமிழ்நாடு அரசின் இந்து சமய அறநிலையத் துறையால் (HR&CE) நிர்வகிக்கப்படுகிறது.

ஞானிகளின் தலம்

திருவண்ணாமலை நெடுங்காலமாக மலை மீதும் சுற்றியும் வாழ்ந்த சித்தர்களையும் ஞானிகளையும் ஈர்த்துள்ளது. 1896இல் வெங்கடராமன் என்ற பதினாறு வயது இளைஞன் இக்கோயிலுக்கு வந்தார். ஆயிரங்கால் மண்டபத்தின் கீழுள்ள பாதாள லிங்க அறையிலும் பின்னர் மலை மீதும் ஆழ்ந்த தியானத்தில் இருந்தார். உலகம் அவரை ரமண மகரிஷி என அறிந்தது; 1950இல் சமாதி அடையும் வரை அருணாசலத்திலேயே வாழ்ந்தார். அவரது ஆத்ம விசார உபதேசமும் அவரைச் சுற்றி வளர்ந்த ஆசிரமமும் உலகின் எல்லா மூலைகளிலிருந்தும் தேடுபவர்களைக் கொண்டு வந்தன.

நகருடன் தொடர்புடைய பிற மகான்களுள் சேஷாத்ரி சுவாமிகள், யோகி ராம்சுரத்குமார் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். அவர்களின் ஆசிரமங்களும் மலைச்சரிவில் உள்ள ரமணரின் குகைகளும் பார்க்க வேண்டிய இடங்கள் பக்கத்தில் உள்ளன.